بكرا السفَر …
عم ضبضب غْراضي
الشنته كبيرِہوْنُصّها فاضي …
إسمي وشجرةْ عيلتي ضَبّيْت
وْقلبي وراسي … وْكلّ أوجاعو
وْضحكةْ ولادي بْشنتتي حطّيْت
تا إطعم عْيوني … إذا جاعو …
وْضبّيْت عمري بعد ما عدّيْت
إيّام عمري لْ بعد ما ضاعو …
وْجرّبْت حزني آخدو … وْيا ريت
بْسوق البكي الأحزان ينباعو …
مجبور حزني إتركو بالبيت:
ما في وْلا شنته قادرَه تْساعو …